19.Tümen komutanı albay Mustafa Kemal 24 nisan 1915 günü bütün birliklere "karaya ayak basacak her işgalci düşman askerinin yok edilmesi" emrini verdi. 25 nisan 1915 sabahı, düşman savaş gemileri Ertuğrul Koyuna tonlarca bomba yağdırdı.

26.alayın 3.taburu bu bölgeyi koruyordu.

Tabur komutanı Mahmut Bey ile asteğmen Hüseyin Bey'in şehadeti üzerine komuta Ezineli YAHYA ÇAVUŞ'un eline geçti.

Yahya Çavuş Galiçya ve Balkan savaşına katılmış 28 yaşında cesur bir asker.

Sağ kalan 67 arkadaşıyla siperlerde mevzilenmiştir.

Albion ve River gemilerinden şafakla beraber karaya çıkmaya başlayan 3000 düşman askerini Ertuğrul Koyu'nun (bu resimlerin bulunduğu yer) sularına gömmüş, deniz kızıla boyanmıştır.

48 saat düşmanın binlerce top mermisi ve askerine karşı kıyı ve siperleri korumuştur.

Düşman bir tümen bildiği Türk birliğini; Yahya Çavuşun siperlerinde 62 kahraman şehidin cesedi ile karşılaşınca hayretler içinde kalmıştır.

Yahya Çavuş kopan diğer bacağını; Tüfeğinin kayışı ile bağlamış olarak, diğer beş arkadaşıyla birlikte, Alçı tepesi eteklerinde 27 nisan günü, şehadet mertebesine ermiştir.

YÜCE KAHRAMANLARI RAHMETLE VE MİNNETLE ANIYORUZ

ÇANAKKALE İÇİNDE VURDULAR BENİ

ÖLMEDEN MEZARA KOYDULAR BENİ

ÇANAKKALE AĞLAR........

Gelibolu'ya her baktığımda, Boğazın köpüklü suları içimin kıyılarına vurur, sonra kelimeler kanatlanır kalbimden.

Boğazın köpüklü suların kıyılarına vurur; " İki yüz elli bin can.. iki yüz elli bin tane can .." yakınları hıçkırık olur.

GELİBOLU AĞLAR.....

Zaman, fırtınalara tutulduğumuz zamanlar.
Rüzgarların yelelerimizi dağıttığı, aslan cesametimize "hasta adam " dendiği zamanlar.

Sonunda kara ağızlar ferman keser: "Çanakkale'den. İstanbul'a varalım; hançerimizi tam kalbinden vuralım."

Derler ve korkunç zırhlarla yola çıkarlar.

Hem kendilerinden o kadar emindirler ki, hesaplarına göre havalar müsait olursa iki hafta sonra Boğaz'a demirleyeceklerdir. İstanbul'u aldıktan sonra kullanacakları paraları bile beraberlerinde getiriRler.

Banknotlar gemilere dizilir sandıklar ağlar. Bu hülyalarla İngiliz şilinglerine Osmanlıca "gümüş kuruş" yazılır, hatt-ı sülüs ağlar.

Havadisler yıldırım hızı ile yayılır, postanede telgraflar ağlar.

Azınlıklar "muzaffer haçlılar"ı karşılama heyecanına kapılırlar. Boğaz'a nazır balkonlar kiralanır cumbalar ağlar.

Zaman; cephelere savrulduğu zamanlar. Yemen, Kafkasya, Galiçya şimdi de Çanakkale.

Ve her evden bir yiğit. Her evden bu kaçıncı yiğit. Ama yine de "Git' Minareler ezansız, camiler Kur'ansız kalacaksa sen de git."

Denerek, son yongalar uğurlanır, analar ağlar. Körpe yavrular koklanır saçlarından bir tutam kesilir, hatıra için sarılır, mendiller ağlar.

Nice genç kızın muradı Çanakkale'nin yollarına dizilir, kaç nişanlının elleri veda eder kaçının kınası ağlar.

Ve yurdun dört bir yanından şehit namzetleri dökülür Çanakkale'ye. Düşmanın alnına değecek yalın bir pala, göğsüne inecek birer süngü gibi dizilir siperlere.

Artık geride ev bark, çoluk çocuk; ne ana, ne de yâr.

Hepsinin hayali, dökerek oluk oluk kanlarını, ya şehit olmak ya da gezi; ama ille de karış karış toprağına yazarak,

"ÇANAKKALE GEÇİLMEZ....! ÇANAKKALE GEÇİLMEZ....!"

Korkunç zırhlılar menzilin dışında kalıp tabyamızı darmadağın ederken, Mehmetçik hayıflanır, imkanlar ağlar.

Yinede birer birer boğazın serin sularına gömülürler.

Gelibolu'nun kayalarına çarpmayan gemiler, Mehmetçiğin göğsüne çarpar ve parçalanır. Boğazın çılgın sularından kurtulanlar, şehitlerin kanında boğulurlar.

Ve bir bahar sabahı, Mecidiye tabyası darmadağın edilir. On altı yiğit şehit olur, geride Koca Seyit ağlar. Sonra "La havle ve la kuvvete" deyip mermiyi sırtlar, okkalar ağlar.

Merdivenleri üç kere inip çıkarken obüslerin, kemikleri çatırdar, basamaklar ağlar. Tarihler 18 Martı gösterirken, Oşin serin suları boylar; denizin geçit vermeyeceğini anlarlar.

Çıkarma yapmaya karar verirler, karalar ağlar.

Ve kahramanlar geçer Çanakkale'nin topraklarından.

İlk çıkarmanın Ertuğrul koyuna yapılacağı sezilir, Ezineli Yahya Çavuş gürler: "Vatanımın toprakları namusum kadar kutsaldır. Düşmanlar bu topraklara ayak basmamalıdır. " der ve altmış üç neferle akşama kadar üç bin düşman öldürülür, kahramanlar parmaklarını ısırır, Zal oğlu Rüstem ağlar.

Mehtap deresinden, bir orduya bedel bir Teğmen Mehmet Selim geçer. Sabah namazı ile beraber takımını bir süngü savaşına kaldırır. Talihsiz bir kurşun benzin bidonlarına isabet eder, aynı anda Selim Teğmen tutuşur.

Fakat kararmaz cesedi ışıl ışıldır, güneş ağlar.

DAHA KİMLER, DAHA KİMLER.......?

Birer birer değil yiğitler bölük bölük, alay alay şehit düşer.

Sisli bir Nisan sabahı 57. Alay komutanı araziye yayılmış beyazlıkları görür ve takım komutanına bu beyazların ne olduğunu sorar. Takım komutanı, sabahleyin düşmana hücum emrini almış 57. alay'ın, Rablerinin huzuruna temiz çıkmak için çamaşırlarını (KEFENLERİNİ) yıkadıklarını söyler; bu beyazlıklar onların ak niyetleridir, der.

Ertesi gün bütün alay, Hakk'a pervaz eder, kuşlar ağlar.

Savaşlardaki kızıl hatıralarını okşayıp sevinç gözyaşları dökerken şehitler, sende onlarla beraber bulut ol bulut.

Yağmur Yağmur in filizlenen altın neslin üzerine. Koca Seyit'in kudreti ol; Mülazım Mehmet Selim'in cesareti; Yahya Çavuş'un yüreği; Kınalı Murat'ın teslimiyeti. Yürü damarlarına, şahlansın her biri aksın kıtalara, coğrafyalarda baştan başa bahar, sarsın her yeri.

"TÜRK ÇOCUKLARI ECDADINI TANIDIKÇA, ONA SAHİP ÇIKTIKÇA YİNE ÇOK BÜYÜK İŞLER YAPACAKTIR. MEDENİYET UFKUNDA YENİ BİR GÜNEŞ GİBİ PARLAYACAK VE TARİH SAYFALARINA YİNE TÜRK ADI İLE YAZACAKTIR."



MUSTAFA KEMAL ATATÜRK

Bir kahraman takım ve de Yahya Çavuş'tular
Tam üç alayla burada, gönülden vuruştular
Düşman, tümen sanırdı bu şaheser erleri,
ALLAH'ı arzu ettiler, akşama kavuştular